হিন্দু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাত পিতৃপক্ষ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়। এই সময়ছোৱাত পূৰ্বপুৰুষসকলক স্মৰণ কৰি তেওঁলোকৰ আত্মাৰ শান্তিৰ বাবে তৰ্পণ, পিণ্ডদান আৰু শ্ৰাদ্ধ আদি কৰা হয়।
ভাদ মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ পাছৰ কৃষ্ণপক্ষৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা এই সময়ক পিতৃপক্ষ বা মহালয়া পক্ষ বুলিও কোৱা হয়। ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি, এই সময়ত পূৰ্বপুৰুষক সন্মান জনাই কৰা শ্ৰাদ্ধ-তৰ্পণৰ বিশেষ তাৎপৰ্য আছে।
পিতৃপক্ষৰ প্ৰতিটো তিথিতে পূৰ্বপুৰুষৰ উদ্দেশ্যে শ্ৰাদ্ধ কৰাৰ পৰম্পৰা আছে। যিসকলৰ মৃত্যুৰ তিথি মনত নাথাকে, তেওঁলোকৰ বাবে সৰ্বপিতৃ অমাৱস্যাৰ দিনা শ্ৰাদ্ধ কৰাৰ পৰম্পৰাও আছে।
কেৱল ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানেই নহয়, পিতৃপক্ষক বহুতে পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষক স্মৰণ আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰাৰ এক সুযোগ হিচাপেও গণ্য কৰে।
